achtergrond_VVGilze_7.jpg

PannaPraat

De dag die je nooit vergeten zal

Je ziet je oudere broertje of zusje voetballen, je vriendje, misschien je vader. Je bedenkt dan als klein ukkie dat het wel leuk is om op voetballen te gaan. Je krijgt je eerste voetbal schoenen, met z’n allen achter die bal hollen en vooral heel veel lol hebben. De eerste jeugdteams worden doorlopen. Dan kreeg je in onze tijd de jaren dat je al wat langer in de kantine bleef zitten na de wedstrijd (nu mag dat natuurlijk niet meer met een glaasje gerstenat). Hierna maakte je de overstap naar de senioren en kwam je wellicht in de selectie terecht. Stond je weer eens te trainen op zo’n verwaaide en verregende dinsdagavond. Langzaam bouwde je dan af via de overige senioren en behaalde je je voetbal pensioen. Om natuurlijk wel eerst je teamgenoten trouw te blijven en ze zondag te komen steunen (vooral in de derde helft).

Een voorbeeld van een doorsnee voetballeven, waar velen van ons middenin zitten of deel van hebben uitgemaakt. Zondag de elfde van de elfde kwamen velen van dezen samen op het Sportpark Verhoven. Aangevuld met vele vrijwilligers vanuit de vereniging, dorpsgenoten en andere belangstellenden. Oudgedienden waren er, die in vroeger jaren de clubkleuren hadden verdedigd. En jeugd, waarvan je afvroeg wie van hen zou uitgroeien tot die veelscorende spits. Allen samen gekomen omdat ze wisten dat er die dag iets bijzonders op het programma stond. ’s Morgens opgestaan ergens tussen nieuwsgierigheid, hoop, belangstelling en spanning in. Voetbal bleek weer eens dat fantastisch medium, wat vele mensen bij elkaar brengt.

Al voor de aftrap voelde je de spanning rond het veld, op de tribune en in de kantine. Die kleine afkeer naar de tegenstander voelde je diep ergens een klein beetje opborrelen, daar konden die paar groen-gele balonnen niets aan verbeteren. Tijdens de wedstrijd wist je dat dit een speciale kon worden, een memorabele die je nooit ging vergeten. De spelers gaven energie aan het publiek en het publiek gaf hun energie weer aan de spelers.

De wedstrijd sleurt je aandacht bij al het andere weg, als een ware Hitchcock thriller met een schitterende plottwist. En daar deed deze match niet voor onder met een schitterende ontknoping die bijna niet te omschrijven is. Het juichen was tot aan de andere kant van het vliegveld te horen. Spelers dansten op het veld, volwassen mannen op tribune vielen bij elkaar in de armen, paraplu’s vlogen door de lucht. Deze euforie, deze ontlading, deze blijdschap, dit gelukzalige gevoel na afloop van deze wedstrijd zal iedereen zich altijd blijven herinneren.

 

 

 

Vorige edities: